Column Rick van Roij, zondag 3 mei 2026.
De gokindustrie heeft een nieuwe vorm van bescheidenheid gevonden: zichzelf een prijs uitreken en dat erkenning noemen. Terwijl politiek, toezicht en verslavingszorg zich afvragen hoe deze markt kleiner en minder normaal kan worden, bouwt de sector gewoon een podium voor zichzelf. Deze column gaat over lobby in feestverlichting.
Op 4 juni wordt in Amsterdam een trofee uitgereikt. Voor het Online Casino van het Jaar. Er is een vakjury. Er zijn categorieën voor de beste live-ervaring, de spannendste speelautomaten en de meest klantvriendelijke service. En ergens onderaan staat ook een categorie voor verantwoord spelen, netjes ingeklemd tussen de rest, alsof het een bijzaak is. Wat je daar niet bij leest: deze prijs komt niet van een universiteit, een toezichthouder of een onafhankelijke consumentenorganisatie.
De verkiezing is een initiatief van CasinoNieuws.nl en OneTime, websites die zelf affiliate-commissie ontvangen voor elke speler die via hun links een account aanmaakt. Dit is de industrie die zichzelf een prijs geeft. En zodra iemand daar vragen bij stelt, komt het vaste antwoord: de illegale markt. Alsof het bestaan van nog slechter aanbod automatisch bewijst dat de legale sector moreel aan de goede kant staat. Maar dat is geen argument. Dat is een bliksemafleider.
De vakjury? Die bestaat uit “ingewijden uit de Nederlandse online kansspelwereld.” Mensen uit de sector dus. Mensen die er belang bij hebben dat deze markt groot, zichtbaar en normaal blijft. Zij bepalen voor de helft de uitslag. De feestelijke awardavond in Amsterdam sluit aan op de netwerkborrel van Gaming in Holland, hét sectorfeestje waar de industrie zichzelf op de schouders klopt. Toppresteerders van een professionele, volwassen markt. Maar wat betekent kwaliteit in een markt waar omzet afhankelijk blijft van inzet, herhaling en verlies? Wanneer is een online casino eigenlijk ‘het beste’? Als mensen er het mooist binnenkomen, het langst blijven, het minst snel afhaken, of het meest verantwoord verliezen? Dat is de handigste truc van de lobby: ze wil niet worden beoordeeld tegenover volksgezondheid, normalisering of maatschappelijke schade. Ze wil worden beoordeeld tegenover de illegale markt. En naast een donker steegje, lijkt bijna elke voordeur netjes.
Intussen ligt diezelfde industrie onder een vergrootglas dat met de dag groter wordt. De Kansspelautoriteit deelt boetes uit. Hulpverleners slaan alarm. Verslavingszorg draait op volle capaciteit. Politiek Den Haag stelt vragen. En juist in die periode kiest de sector ervoor om zichzelf awards te geven, podia te bouwen en nominaties te organiseren. Niet omdat ze het niet weten. Maar omdat zichtbaarheid macht is. Terwijl de samenleving zich afvraagt of deze markt niet kleiner moet worden, bouwt de lobby aan het bewijs dat zij groter, professioneler en normaler mag lijken.
Gokken is geen eerste levensbehoefte. Je hebt het niet nodig. Niet om te overleven, niet om je goed te voelen, niet om iets te beleven. Maar als je kijkt naar hoe de industrie opereert, de apps die je altijd bij je hebt, de bonussen die urgentie inbouwen, de reclames die gokken neerzetten als normaal vermaak, dan zie je een sector die er actief voor kiest om dat anders te laten voelen. Gokken als vanzelfsprekend onderdeel van je avond. Van je weekend. Van het kijken naar sport.
Gokken is nog nooit zo genormaliseerd geweest als nu.
En dat is geen toeval. Een generatie jongeren groeit op met sportweddenschappen als onderdeel van de voetbalbeleving. Met influencers die casino’s aanprijzen alsof het een lifestyle is. Met gokken als achtergrondgeluid van het dagelijks leven. De industrie heeft dat normaliseren gebouwd, steen voor steen. Elke campagne, elke sponsordeal, elke award show heeft eraan bijgedragen dat gokken gewoon voelt. Zo gewoon, dat je er een prijs voor uitreikt alsof het een supermarkt of een streamingdienst is.
En dan die categorie “verantwoord spelen”. Eén prijs, tussen de negen andere. Naast beste speelautomaten, beste live casino, spel van het jaar. Alsof bescherming een feature is. Een USP. Precies daar wordt het cynisch. Spelersbescherming hoort de grens van de markt te zijn, niet een verkoopargument binnen diezelfde markt. Zodra zorgplicht een awardcategorie wordt, is zij niet langer alleen bescherming. Dan is zij ook reputatiekapitaal.
Dat zegt alles. Niet over innovatie. Niet over klantvriendelijkheid. Niet over verantwoord spelen. Maar over een industrie die zelfs midden in een maatschappelijke vertrouwenscrisis nog een podium bouwt voor zichzelf. Een award uit het commerciële gokecosysteem is geen bewijs van kwaliteit. Het is een certificaat van zelfbehoud. En zolang een markt die kleiner zou moeten worden zichzelf prijzen blijft geven om groter, zichtbaarder en normaler te lijken, weten we precies hoe de lobby werkt. Eerst wijst ze naar illegaal aanbod. Dan noemt ze zichzelf veilig. Daarna geeft ze zichzelf een prijs. Niet om schade te verminderen, maar om haar aanwezigheid vanzelfsprekend te maken en meer omzet te generen.
Volg mijn reis via;
LinkedIn, Facebook, Instagram, TikTok en sinds kort mijn podcast “Reset Rick” via Spotify.
Rick van Roij was lang verslaafd aan gokken en is nu 9 jaar clean. Hij is auteur van het uit te brengen boek “Kansloos” en schrijft maandelijks een of meer columns voor CasinoZorgplicht.
Heb jij het gokken niet meer onder controle? Neem een Gokstop.
